Hai un días vin en YouTube unha entrevista moi interesante a Jorge D’Alessandro, o porteiro arxentino que tantas alegrías deu á U. D. Salamanca de fútbol nos anos 70 e comezos dos 80 do pasado século, entre elas dous trofeos Zamora, algo insólito para un club modesto como era a U. D. Na entrevista, feita na Praza Maior da cidade e nos seus arredores, o exgardamenta e exadestrador repasa a súa traxectoria deportiva, mais tamén opina sobre o devir da sociedade actual, especialmente a española. E neste sentido –e aí é onde eu quería chegar– lamenta profundamente a crise de valores que vivimos e moi especialmente a “destrución” da familia.
En efecto, desde hai décadas asistimos en Occidente, e particularmente no noso país, a unha verdadeira destrución da familia (verdadeira e eu diría que xa case que completa); unha destrución procurada, premeditada, traballada e calculada, cun obxectivo final: a destrución tamén e sobre todo da sociedade e do propio ser humano. Como se sabe, a familia é a célula da sociedade, non só da humana: salvando as distancia, acontece o mesmo cos animais. Tamén para eles –para os máis complexos– a familia é o principio e a base de todo. Chega con mirar os lobos, os elefantes, os leóns…, mais tamén as avellas.
Pero a destrución da familia supón tamén a destrución da infancia, e non precisamente como un simple efecto colateral. Os que queren destruír a familia desexan, sen dúbida, acabar moi especialmente coa nenez, coa inocencia dos nosos pequechiños, que é a inocencia do mundo. O albo está moi ben procurado: a infancia non é só, como a familia, a célula da sociedade; é moito máis: é a base e a meta da humanidade toda, o seu futuro, a súa esperanza, a súa inocencia, como dicía antes. Por iso Xesús afirmou: “Se non vos facedes coma nenos, non entraredes no Reino dos Ceos”. Se non nos facemos coma nenos, estamos perdidos; non temos salvación ningunha. E non digo “salvación” só en sentido teolóxico, senón en todos os sentidos. Se non nos facemos coma nenos, nunca seremos felices.
Os que temos por certas as aparicións de Fátima, cremos que a Virxe lle dixo a Lucía que a batalla final entre Deus e o demo será sobre o matrimonio e mais a familia. Esta loita contra a familia que comezou hai moitas décadas manifestase hoxe de moitas maneiras, pero, sen dúbida, a principal é o aborto. Non creo que houbese, haxa nin haberá un crime peor na historia da humanidade: o ser máis vulnerable do mundo –moito máis ca o maior enfermo, ca o maior discapacitado, ca o maior desvalido–, asasinado pola súa propia nai, a persoa chamada a amalo, protexelo e defendelo máis ca ninguén.
Aproveito para engadir algo que penso que ten relación directa con isto, aínda que ás veces non nolo pareza. A mal chamada violencia de xénero non é causada polo machismo, senón pola destrución do matrimonio, do sentido do matrimonio. Hoxe a sociedade é moitísimo menos machista que hai cincuenta, cen, douscentos anos. Porén, a violencia de xénero é moito máis frecuente ca nunca e non deixa de medrar. Hoxe –sen matrimonio–, os vencellos entre os membros dunha parella non son o amor nin o respecto, senón só o sexo, o pracer, o interese, os cartos ou, no mellor dos casos, o namoramento; é dicir, nada: pó, cinzas. E cando os vencellos dunha relación son tan miserables, un comete calquera barbaridade para rachala.
Fronte á destrución da familia, non chega con laiármonos. Tentemos reconstruíla.